Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Ponad trzydzieści lat temu zachodni eksperci i specjaliści od polityki społecznej zaczęli twierdzić, że państwo opiekuńcze wymaga rekonstrukcji, naprawy i reform. Miało to miejsce pod koniec lat 70. XX w. w większości państw zachodnich Europy, a także w USA i innych miejscach świata. Przez te wszystkie lata zastanawiano się co takiego spowodowało widoczny kryzys instytucji państwa w realizacji celów społecznych i skutecznego wdrażania zadań w zakresie zabezpieczenia społecznego obywateli. Poszukiwano zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych przyczyn niewydolności welfare state, sposobów modernizacji instytucji publicznych zajmujących się polityką społeczną, jak i alternatywnych rozwiązań na wyjście z kryzysu. Przede wszystkim naukowcy, ale także i decydenci oraz praktycy prowadzili ożywiony dyskurs dotyczący nowej roli państwa opiekuńczego, innej organizacji systemów bezpieczeństwa socjalnego, a także możliwości kreowania nowej polityki społecznej, odpowiadającej na wyzwania czasów, tj. coraz większej globalizacji, internacjonalizacji i regionalizacji stosunków społecznych i gospodarczych z jednej strony, a także coraz większej indywidualizacji i demokratyzacji systemów politycznych i społecznych z drugiej. Te trzydzieści lat doświadczeń, niezwykle obfitych w literaturę naukową, popularnonaukową i publicystyczną pozwoliło na powstanie sporego dorobku naukowego dotyczącego przyczyn kryzysu państwa opiekuńczego oraz możliwości wychodzenia z regresu, w jakim znalazło się państwo opiekuńcze.