Autorka: Magdalena Osak

Systemy zdrowotne na świecie borykają się z problemem rosnących wydatków na zdrowie. Pacjentom, którym z reguły gwarantowany jest dostęp do świadczeń zdrowotnych bez obecności ceny w ich relacji ze świadczeniodawcą (cenę płaci bowiem inny podmiot – ubezpieczyciel, państwo), może towarzyszyć złudne przekonanie, jakoby uzyskiwane świadczenie było darmowe. Konieczność „opanowywania” eskalacji wydatków zdrowotnych powoduje implementowanie do rozwiązań systemowych różnych instrumentów racjonalizacji wykorzystywania ograniczonych zasobów, zarówno w stosunku do świadczeniodawców opieki zdrowotnej, jak i w stosunku do pacjentów. Finansowanie opieki zdrowotnej z wykorzystaniem medycznych kont oszczędnościowych jest właśnie takim instrumentem oddziaływania na pacjentów, mającym przyczyniać się do rewizji owego błędnego przeświadczenia o „darmowej opiece zdrowotnej”. W tym wypadku koszty wykorzystanych świadczeń ponoszone są bowiem z indywidualnych oszczędności pacjenta, a nie funduszu kolektywnego.