Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Od końca lat 70 w Europie Zachodniej, a od kilku co najmniej lat w Polsce, specjaliści z zakresu polityki społecznej zastanawiają się jaki model społeczny byłby najlepszy z punktu widzenia rozwiązywania wielu dotkliwych kwestii społecznych, konieczności prowadzenia harmonijnego rozwoju społecznego i wzmacniania konkurencyjności gospodarki w kierunku większej spójności społeczno-gospodarczej.
Stawiane jest pytanie na temat modelu prowadzonej polityki społecznej, jej systemowych i instytucjonalnych rozwiązań, możliwych reform, czy alternatywnych sposobów prowadzenia działań na rzecz dobrobytu społecznego. W literaturze zachodniej obserwuje się różne podejścia do rozwiązań w sferze społecznej. Od analizy i prób reformowania samej polityki społecznej rozumianej jako jednej z wielu instrumentów polityki państwa (social policy), poprzez próby diagnozowania sytuacji w ramach całego państwa dobrobytu (welfare state), aż do refleksji na temat całościowego systemu dostarczania usług, odpowiadających na różnorodne potrzeby obywateli (welfare system). W najnowszych ujęciach autorzy anglosascy (ale nie tylko) zamiast social policy czy welfare state zaczynają analizować także welfare society  (społeczeństwo dobrobytu) i welfare pluralism / welfare mix (podejście wielosektorowe i mieszane w polityce społecznej), podkreślając, że nie tylko państwo czy sektor publiczny przyczynia się do dobrobytu społecznego, ale także sektor obywatelski (pozarządowy; non-profit) i sektor rynkowy (for profit), jak również sektor prywatny czy nieformalny (np. rodzina, grupy sąsiedzkie, przyjacielskie).