Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Ekonomia społeczna staje się w ostatnich latach niezwykle interesującym zjawiskiem dla polityków społecznych, zarówno teoretyków (naukowców) jak i praktyków, którzy pracują na co dzień w instytucjach pomocy społecznej, rynku pracy, edukacji i opieki. Zarówno ci pierwsi, jak i ci drudzy poszukują w ekonomii społecznej nowych możliwości, rozwiązań, instrumentów rozwiązywania kwestii społecznych w Polsce. Ekonomia społeczna stwarza nową przestrzeń dla działalności wielu różnych podmiotów, dla których zysk prywatny nie jest najważniejszym priorytetem aktywności. Podmioty ekonomii społecznej to instytucje i organizacje, które przede wszystkim chcą realizować misję społeczną i osiągać cele społeczne. Zysk jest ważny, ale nie najważniejszy. Ekonomia społeczna to pewna filozofia działania, polegająca na wzajemnej odpowiedzialności różnych grup społecznych za innych. To ekonomia solidarna, ekonomia równych szans. Politycy społeczni w ekonomii społecznej widzą perspektywę na rozwój nowej polityki społecznej, wykorzystującej potencjał ekonomii społecznej. Tradycyjna polityka społeczna, oparta przede wszystkim na instytucjach państwa opiekuńczego (welfare state) i sektor publiczny staje się w dzisiejszych czasach niewystarczająca. Do rozwiązywania coraz bardziej skomplikowanych kwestii społecznych potrzeba jest nowych podmiotów, nowych idei, nowych instrumentów,  a także nowej  aksjologii. Tego wszystkiego można poszukiwać w ekonomii społecznej. Ekonomia społeczna to w pewnym sensie nowa Trzecia Droga, alternatywna w stosunku do ideologii liberalnej czy socjalistycznej. To takie prowadzenie aktywności gospodarczej i społecznej, która uwzględnia potrzeby różnorodnych grup społecznych, często słabszych, poszkodowanych, marginalizowanych. W ekonomii społecznej mamy do czynienia z bardziej obywatelskim prowadzeniem polityki społecznej, w oparciu o większą odpowiedzialność pracodawców, działaczy i aktywistów społecznych oraz samych uczestników.