Autorka: Joanna Plak

W prezentacji przedstwiono informacje na temat wielofilarowej struktury systemów emerytalnych na przykładzie włoskiego i polskiego systemu emerytalnego. Omówiono takie zagadnienia jak: definicja wielofilarowości, najpopularniejsze kryteria w oparciu o które wyodrębnia się poszczególne warstwy w systemach emerytalnych, zalecana struktura systemów wielofilarowych według Banku Światowego i Unii Europejskiej oraz obecna struktura systemów emerytalnych we Włoszech i w Polsce. Prezentując strukturę systemów emerytalnych w Polsce i we Włoszech posłużono się koncepcją Unii Europejskiej, zgodnie z którą: pierwszy filar jest organizowany i zarządzany przez państwo, drugi przez pracodawcę, a trzeci powstaje z inicjatywy jednostek.

Autorka: Katarzyna Stanek

Rodzina jest podstawowym środowiskiem każdego człowieka, w którym mimo woli uczestniczymy w procesie wychowania odbywającym się w różnych sytuacjach codziennych , wśród osób najbliższych jednostce – matki, ojca, rodzeństwa, dziadków, dalszej rodziny. Rodzina stanowi naturalne środowisko wychowawcze oraz jako instytucja wychowawcza stanowi również emocjonalną wspólnotę w ramach której następuje wzajemne przenikanie się wrodzonych i nabytych dyspozycji intelektualnych, kulturowych, uczuciowych, wolicjonalnych i osobowościowych jej członków.Artykuł ma na celu przedstawienie rodziny jako podstawowego środowiska życia dziecka, zwrócenie uwagi na funkcje które powinna spełniać, a przede wszystkim funkcje opiekuńczo-wychowawczą i formy pomocy wsparcia rodziny w jej wypełnianiu w Polsce.

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Ponad trzydzieści lat temu zachodni eksperci i specjaliści od polityki społecznej zaczęli twierdzić, że państwo opiekuńcze wymaga rekonstrukcji, naprawy i reform. Miało to miejsce pod koniec lat 70. XX w. w większości państw zachodnich Europy, a także w USA i innych miejscach świata. Przez te wszystkie lata zastanawiano się co takiego spowodowało widoczny kryzys instytucji państwa w realizacji celów społecznych i skutecznego wdrażania zadań w zakresie zabezpieczenia społecznego obywateli. Poszukiwano zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych przyczyn niewydolności welfare state, sposobów modernizacji instytucji publicznych zajmujących się polityką społeczną, jak i alternatywnych rozwiązań na wyjście z kryzysu. Przede wszystkim naukowcy, ale także i decydenci oraz praktycy prowadzili ożywiony dyskurs dotyczący nowej roli państwa opiekuńczego, innej organizacji systemów bezpieczeństwa socjalnego, a także możliwości kreowania nowej polityki społecznej, odpowiadającej na wyzwania czasów, tj. coraz większej globalizacji, internacjonalizacji i regionalizacji stosunków społecznych i gospodarczych z jednej strony, a także coraz większej indywidualizacji i demokratyzacji systemów politycznych i społecznych z drugiej. Te trzydzieści lat doświadczeń, niezwykle obfitych w literaturę naukową, popularnonaukową i publicystyczną pozwoliło na powstanie sporego dorobku naukowego dotyczącego przyczyn kryzysu państwa opiekuńczego oraz możliwości wychodzenia z regresu, w jakim znalazło się państwo opiekuńcze.

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Celem artykułu jest syntetyczne zaprezentowanie kształtowania się pluralizmu usług społecznych w Polsce na przykładzie polityki edukacyjnej, która od czasów transformacji ustrojowej poddana została procesowi decentralizacji, uspołecznienia i urynkowienia, a także w pewnym stopniu komercjalizacji.

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie 

Pluralizm jest obecny w polityce społecznej od zawsze, ale zainteresowanie naukowców problematyką wielosektorowości przypada na koniec lat 70 XX wieku, kiedy paternalistyczne welfare state popadło w całej Europie w poważne problemy. Od tamtej pory poszukuje się od strony naukowej i praktyki społecznej alternatywnych rozwiązań w stosunku do tradycyjnego państwa opiekuńczego. Koncepcja wielosektorowości jest jedną z wielu propozycji zastąpienia  welfare state innym terminem, który w sposób bardziej współczesny odzwierciedlałby istniejący model zabezpieczenia społecznego w krajach wysoko rozwiniętych. Przegląd ten z pewnością nie wyczerpuje istniejących poglądów, ale z pewnością ukazuje pewien zakres pojawiających się w badaniach opinii nad zmianami w państwie opiekuńczym. Zaprezentowana lista koncepcji teoretycznych dotycząca ewolucji państwa opiekuńczego nie jest wyczerpująca, ale z pewnością ukazuje podstawowe kierunki i procesy rozwoju. Są to różne analizy zmian oraz uwypuklenie różnych wymiarów tych zmian. Z punktu widzenia tematu artykułu warto zwrócić uwagę na miejsce koncepcji pluralistycznej/wielosektorowej na tle innych koncepcji teoretycznych.

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Od końca lat 70 w Europie Zachodniej, a od kilku co najmniej lat w Polsce, specjaliści z zakresu polityki społecznej zastanawiają się jaki model społeczny byłby najlepszy z punktu widzenia rozwiązywania wielu dotkliwych kwestii społecznych, konieczności prowadzenia harmonijnego rozwoju społecznego i wzmacniania konkurencyjności gospodarki w kierunku większej spójności społeczno-gospodarczej.
Stawiane jest pytanie na temat modelu prowadzonej polityki społecznej, jej systemowych i instytucjonalnych rozwiązań, możliwych reform, czy alternatywnych sposobów prowadzenia działań na rzecz dobrobytu społecznego. W literaturze zachodniej obserwuje się różne podejścia do rozwiązań w sferze społecznej. Od analizy i prób reformowania samej polityki społecznej rozumianej jako jednej z wielu instrumentów polityki państwa (social policy), poprzez próby diagnozowania sytuacji w ramach całego państwa dobrobytu (welfare state), aż do refleksji na temat całościowego systemu dostarczania usług, odpowiadających na różnorodne potrzeby obywateli (welfare system). W najnowszych ujęciach autorzy anglosascy (ale nie tylko) zamiast social policy czy welfare state zaczynają analizować także welfare society  (społeczeństwo dobrobytu) i welfare pluralism / welfare mix (podejście wielosektorowe i mieszane w polityce społecznej), podkreślając, że nie tylko państwo czy sektor publiczny przyczynia się do dobrobytu społecznego, ale także sektor obywatelski (pozarządowy; non-profit) i sektor rynkowy (for profit), jak również sektor prywatny czy nieformalny (np. rodzina, grupy sąsiedzkie, przyjacielskie).

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Celem artykułu jest syntetyczne zaprezentowanie kształtowania się w ostatnich kilku latach pluralizmu usług społecznych w Polsce na przykładzie polityki zatrudnienia i rynku pracy, która poddana została procesowi decentralizacji, uspołecznienia i urynkowienia, a także w pewnym stopniu komercjalizacji. W poniższym tekście prezentuję przede wszystkim różnorodność podmiotów i instrumentów, skupiam się także na aktualnej diagnozie wielosektorowości. W artykule rozwijam wcześniejsze zainteresowania problematyką welfare pluralism i welfare mix, które zaowocowały w ostatnich latach moimi kilkunastoma publikacjami i wystąpieniami naukowymi.

Dla kształtowania się w Polsce w ostatnich kilku latach pluralizmu instytucjonalnego w polityce zatrudnienia kluczowe znaczenie miało wprowadzenie dnia 20 kwietnia 2004 r. Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nowa ustawa wprowadziła definicję instytucji rynku pracy. Oprócz publicznych służb zatrudnienia (MPiPS, wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy) i publicznych Ochotniczych Hufców Pracy, także niepubliczne i pozarządowe podmioty takie jak: agencje zatrudnienia, instytucje szkoleniowe, instytucje dialogu społecznego, instytucje partnerstwa lokalnego, stały się prawnie instytucjami rynku pracy, odpowiedzialnymi za politykę zatrudnienia i rynku pracy. Ustawodawca wprowadził zatem możliwość realizowania pluralistycznej polityki zatrudnienia przez różnorodne podmioty, także spoza sektora publicznego, które miały w sposób uzupełniający, dodatkowy, ale czasami także znacznie skuteczniejszy i bardziej efektywny dostarczać usług osobom bezrobotnym i poszukującym pracy. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oraz wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy jako publiczne służby zatrudnienia otrzymały prawną legitymację do współdziałania z podmiotami, które do tej pory działały często samodzielnie i w sposób nieskoordynowany z głównym nurtem działań systemowych.

Autor: dr Mirosław Grewiński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna TWP w Warszawie

Ekonomia społeczna staje się w ostatnich latach niezwykle interesującym zjawiskiem dla polityków społecznych, zarówno teoretyków (naukowców) jak i praktyków, którzy pracują na co dzień w instytucjach pomocy społecznej, rynku pracy, edukacji i opieki. Zarówno ci pierwsi, jak i ci drudzy poszukują w ekonomii społecznej nowych możliwości, rozwiązań, instrumentów rozwiązywania kwestii społecznych w Polsce. Ekonomia społeczna stwarza nową przestrzeń dla działalności wielu różnych podmiotów, dla których zysk prywatny nie jest najważniejszym priorytetem aktywności. Podmioty ekonomii społecznej to instytucje i organizacje, które przede wszystkim chcą realizować misję społeczną i osiągać cele społeczne. Zysk jest ważny, ale nie najważniejszy. Ekonomia społeczna to pewna filozofia działania, polegająca na wzajemnej odpowiedzialności różnych grup społecznych za innych. To ekonomia solidarna, ekonomia równych szans. Politycy społeczni w ekonomii społecznej widzą perspektywę na rozwój nowej polityki społecznej, wykorzystującej potencjał ekonomii społecznej. Tradycyjna polityka społeczna, oparta przede wszystkim na instytucjach państwa opiekuńczego (welfare state) i sektor publiczny staje się w dzisiejszych czasach niewystarczająca. Do rozwiązywania coraz bardziej skomplikowanych kwestii społecznych potrzeba jest nowych podmiotów, nowych idei, nowych instrumentów,  a także nowej  aksjologii. Tego wszystkiego można poszukiwać w ekonomii społecznej. Ekonomia społeczna to w pewnym sensie nowa Trzecia Droga, alternatywna w stosunku do ideologii liberalnej czy socjalistycznej. To takie prowadzenie aktywności gospodarczej i społecznej, która uwzględnia potrzeby różnorodnych grup społecznych, często słabszych, poszkodowanych, marginalizowanych. W ekonomii społecznej mamy do czynienia z bardziej obywatelskim prowadzeniem polityki społecznej, w oparciu o większą odpowiedzialność pracodawców, działaczy i aktywistów społecznych oraz samych uczestników.

David Crowther i Guller Aras od lat zbierają światowe środowisko badaczy CSR na dorocznych konferencjach naukowych. Wolumen Corporate Social Responsibility wydany w 2008 to przegląd najciekawszych i najbardziej
twórczych koncepcji związanych z CSR na całym świecie. To także nietrywialne rozważania nad tym, czym CSR faktycznie jest, a czym się staje w oglądzie publicznym i w praktyce wielu przedsiebiorstw. Ciekawostką jest iż choć książka nie została wydana na otwartej licencji, udostępniana jest nieodpłanie na portalu www.BookBoom.com, a jej powstanie sponsorowało wiele korporacji (ich reklamy znajdują się wewnątrz publikacji na wybranych stronach).